Variation and Identity in Speech

Gesproken taal vertoont grote variatie tussen en binnen talen, en zelfs tussen en binnen sprekers. Toonhoogte heeft andere functies in toontalen en in intonatie-talen; sommige sprekers praten sneller dan anderen; en de spraak van een individuele spreker varieert met diens gemoedstoestand, gespreksgenoten, en met vele andere omstandigheden. Kenmerken met weinig variatie binnen een spreker zouden de “identiteit” van die spreker kunnen aangeven: sprekers die we kennen, kunnen we immers ook her-kennen aan hun stem en spraak.

In deze cursus kijken we naar verschillende soorten van variatie in gesproken taal: tussen en binnen talen, en tussen en binnen sprekers, en bekeken vanuit productie en vanuit perceptie. Ook bekijken we hoe kennis van variatie toegepast wordt in de forensische fonetiek. Belangrijke vragen daarbij zijn: Wat varieert, en wat niet? Wat zijn “accenten” en in hoeverre drukt een accent de “identiteit” van de spreker uit? Wat is "identiteit", en in hoeverre is een spreker identificeerbaar? Hoe en waarom varieert een spreker in de manier waarop die praat, en is die variatie een symptoom en/of een signaal?